Zakres obowiązku odszkodowawczego sprawcy uszczerbku na zdrowiu

Aneta Bernat07 marca 2022Komentarze (0)

Obowiązek odszkodowawczy sprawcy uszczerbku na zdrowiu jest bardzo szeroki. Obejmuje on szereg świadczeń, mających na celu pełne wyrównanie szkody doznanej przez osobę poszkodowaną, przy czym obejmuje to zarówno straty o charakterze materialnym, jak i osobowym.

Jaki jest zakres obowiązku odszkodowawczego sprawcy uszczerbku na zdrowiu oraz jakiego typu świadczenia on obejmuje, opisuje niniejszy artykuł.

Zakres obowiązku odszkodowawczego sprawcy

Zgodnie z polskim porządkiem prawnym do podstawowych obowiązków sprawcy należy wyrównanie wyrządzonej poszkodowanemu szkody, a więc dokonanie zwrotu wszelkich poniesionych przez niego strat, korzyści których wskutek jego winy nie osiągnął, w tym kosztów leczenia oraz w pewnych przypadkach uiszczanie na jego rzecz odpowiedniej renty. Sprawca szkody może zostać także zobowiązany do zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, a więc szkodę niemajątkową o charakterze osobowym.

 

Wyrównanie szkody 

Zgodnie z art. 363 § 1 Kodeksu cywilnego – naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Jak stanowi wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 17 listopada 2008 roku (sygn. akt II C 1132/06, niepublikowany) „Wskazać należy, iż szkodę w rozumieniu art. 361 kc stanowi różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po wystąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem, jaki by w jego majątku istniał, gdyby zdarzenie nie nastąpiło. Oczywistym jest, iż szkodą jest wszystko to co stracił poszkodowany, a więc nie tylko zmniejszenie aktywów ale i zwiększenie pasywów (…)”.

O ile pojęcie poniesionych przez poszkodowanego „strat” jest stosunkowo jasne, to zagadnienia związane z zasadą odpowiedzialności sprawcy szkody z tytułu „utraconych korzyści” musiało być wielokrotnie wyjaśniane w orzecznictwie polskich sądów.

W myśl wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10 kwietnia 2017 r. (I ACa 1427/16, LEX nr 2375047) „Konstrukcja odpowiedzialności za utracone korzyści w prawie polskim opiera się na tych samych zasadach, co odpowiedzialność za szkodę rzeczywistą, a więc przyznaje prawo do wynagrodzenia tych tylko korzyści, które w normalnym toku wydarzeń, niezakłóconym wystąpieniem zdarzenia wyrządzającego szkodę, poszkodowany by otrzymał. Określenie w art. 361 § 2 k.c. tego elementu szkody w trybie przypuszczającym, jako „korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono” służy wskazaniu, że korzyści mają charakter hipotetyczny i muszą pozostawać w związku z przyczyną sprawczą szkody. Konieczność wykazania, że korzyści rzeczywiście zostałyby osiągnięte wynika z objęcia odpowiedzialnością odszkodowawczą jedynie takich szkód, które stanowią normalne następstwo zdarzenia szkodzącego. Jednocześnie należy wyraźnie ograniczyć szkodę w postaci lucrum cessans i odróżnić ją od sytuacji, w której dochodzi jedynie do utraty samej szansy uzyskania określonej korzyści majątkowej. Wykazanie jedynie szansy uzyskania korzyści nie jest wystarczające (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2015 r., III CSK 256/14). D. metoda określania szkody nakazuje więc odtworzenie hipotetycznie najbardziej prawdopodobnego modelu zdarzeń pozbawionego elementu sprawczego szkody i ustalenia jego wpływu na stan majątkowy poszkodowanego, a następnie jego porównania ze stanem powstałym w rezultacie zadziałania przyczyny, która szkodę wywołała. Poziom prawdopodobieństwa fikcyjnego przebiegu zdarzeń musi być tak wysoki, że nakazuje w świetle osiągnięć wiedzy i przy uwzględnieniu zasad doświadczenia życiowego wykluczyć możliwe alternatywne modele i uznać, że wypadki najpewniej potoczyłyby się według przyjętej hipotezy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2014 r., I CSK 291/13)”.

Podkreślić trzeba, iż obowiązek udowodnienia, iż zachodzą okoliczności uzasadniające dochodzenie roszczenia z tej właśnie podstawy, obciąża całkowicie stronę powodową, co znalazło swój wyraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1979 r. (II CR 304/79 OSNC 1980/9/164), zgodnie z którym „Ustalenie szkody w postaci (utraconych korzyści) ma zawsze charakter hipotetyczny, polega bowiem na przyjęciu – na podstawie okoliczności, które wystąpiły po okresie spodziewanego zysku – że zysk w okresie poprzednim zostałby osiągnięty. Jednakże utrata zysku musi być przez żądającego odszkodowania udowodniona (art. 6 k.c.). Wprawdzie nie w sensie wykazania co do tego pewności, ale z takim dużym prawdopodobieństwem, że praktycznie można w świetle doświadczenia życiowego przyjąć, że utrata zysku rzeczywiście miała miejsce”.

Radca prawny z Lublina

Jeżeli szukasz pomocy prawnej, serdecznie zapraszam Cię do kontaktu. Odezwij się do mnie!

tel. +48 694 468 715mejl: kancelaria@anetabernat.pl

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Wyrażając swoją opinię w powyższym formularzu wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Kancelaria Radcy Prawnego Aneta Bernat Twoich danych osobowych w celach ekspozycji treści komentarza zgodnie z zasadami ochrony danych osobowych wyrażonymi w Polityce Prywatności

Administratorem danych osobowych jest Kancelaria Radcy Prawnego Aneta Bernat z siedzibą w Lublinie.

Kontakt z Administratorem jest możliwy pod adresem kancelaria@anetabernat.pl.

Pozostałe informacje dotyczące ochrony Twoich danych osobowych w tym w szczególności prawo dostępu, aktualizacji tych danych, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia danych oraz wniesienia sprzeciwu na dalsze ich przetwarzanie znajdują się w tutejszej Polityce Prywatności. W sprawach spornych przysługuje Tobie prawo wniesienia skargi do właściwego organu nadzorczego.

Poprzedni wpis:

Następny wpis: