Uczynić za dość krzywdzie

Aneta Bernat        03 stycznia 2018        Komentarze (0)

Instytucja zadośćuczynienia jest uregulowana w Kodeksie cywilnym (art. 445, art. 446 oraz art. 448). Zgodnie z tymi przepisami może zostać wypłacona poszkodowanemu lub przyznana przez sąd odpowiednia suma pieniędzy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę tytułem naprawienia szkód na osobie, będących wynikiem wypadków komunikacyjnych, innych zdarzeń losowych lub interwencji medycznych. Chodzi tutaj nie o szkody materialne (za które można uzyskać w określonych przypadkach odszkodowanie), lecz krzywdy fizyczne i psychiczne, z którymi musi się zmagać każdy poszkodowany.

Zadośćuczynienie jest świadczeniem mającym na celu próbę rekompensaty tych krzywd, czyli poniesionej szkody niematerialnej. Jest to niezwykle skomplikowane roszczenie, gdyż ma charakter całkowicie uznaniowy, a rozmiar strat jest niemierzalny i bardzo zindywidualizowane. Kwestie te zdecydowanie utrudniają ustalenie o jaką wysokość zadośćuczynienia za krzywdę może ubiegać się dany poszkodowany. Z pomocą w określaniu wysokości rekompensaty za starty jakie poniósł poszkodowany na skutek tragicznego zdarzenia przychodzi mi.in bieżące orzecznictwo sądowe. Podkreślenie jednakże wymaga fakt, iż  nie wskazuje ono tych wartości w taki sposób, aby możliwe było dokonanie precyzyjnego wyliczenia na tej podstawie wysokości świadczenia dla innych spraw. Ponadto obecnie brak jest jednolitego katalogu okoliczności, jakie powinny być brane pod uwagę przy ocenie szkody niemajątkowej, co nie sprzyja jednolitemu podejściu w uwzględnianiu okoliczności mających wpływ na wysokość wypłacanego zadośćuczynienia jak i jego miarkowanie – zależnie od stopnia doznanego cierpienia.1

Sąd Najwyższy w tezie wyroku z dnia 16 kwietnia 2015 r. (sygn. akt I CSK 434/14) stwierdził, że: „Z uwagi na indywidualny charakter krzywdy przydatność kierowania się przy ustalaniu zadośćuczynienia sumami zasądzonymi z tego tytułu w innych przypadkach jest ograniczona, jednak przesłanka ta nie jest całkowicie pozbawiona znaczenia. Jednolitość orzecznictwa sądowego w tym zakresie odpowiada poczuciu sprawiedliwości i równości wobec prawa. Postulat ten może być uznany za słuszny, jeżeli daje się pogodzić z zasadą indywidualizacji okoliczności określających rozmiar krzywdy w odniesieniu do konkretnej osoby poszkodowanego i pozwala uwzględnić specyfikę poszczególnych przypadków

Zadośćuczynienie za krzywdę – podstawa prawna

Wnioskując o zadośćuczynienie należy uwzględnić powyżej wskazane przepisy kodeksu cywilnego, w szczególności zaś art. 445 § 1, art. 446 § 4, art. 448 w związku art. 24 § 1. Świadczenie to wypłacane jest najczęściej z OC sprawcy danego wypadku komunikacyjnego, innego zdarzenia losowego lub interwencji medycznej, w wyniku którego doszło do naruszenia dóbr osobistych, zwłaszcza uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia człowieka oraz innych szkód psychicznych. Dochodzenie jest możliwe, gdy poszkodowany doznał wskazanych powyżej krzywd w konsekwencji danego zdarzenia. Warto podkreślić, że instytucja zadośćuczynienia obejmuje także najbliższą rodzinę poszkodowanego.

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Wyrażając swoją opinię w powyższym formularzu wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Kancelaria Radcy Prawnego Aneta Bernat Twoich danych osobowych w celach ekspozycji treści komentarza zgodnie z zasadami ochrony danych osobowych wyrażonymi w Polityce Prywatności

Administratorem danych osobowych jest Kancelaria Radcy Prawnego Aneta Bernat z siedzibą w Lublinie.

Kontakt z Administratorem jest możliwy pod adresem kancelaria@anetabernat.pl.

Pozostałe informacje dotyczące ochrony Twoich danych osobowych w tym w szczególności prawo dostępu, aktualizacji tych danych, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia danych oraz wniesienia sprzeciwu na dalsze ich przetwarzanie znajdują się w tutejszej Polityce Prywatności. W sprawach spornych przysługuje Tobie prawo wniesienia skargi do właściwego organu nadzorczego.

Poprzedni wpis:

Następny wpis: